Uluslararası danışmanlık şirketi EY’nin yayımladığı Çalışan Aidiyet Barometresi, iş dünyasında görünmeyen bir kırılmayı ortaya koyuyor. Küresel çapta 5.000’in üzerinde çalışanla yapılan araştırmaya göre çalışanların yüzde 85’i iş yerinde yalnızlık ve kopukluk hissinin arttığını ifade ediyor. Buna karşın iş yeri, bireylerin güçlü bir aidiyet kurmak istediği sosyal alanlar arasında önemini koruyor.
Araştırmaya göre aidiyet hissinin en güçlü yaşandığı alan ev ortamı olarak öne çıkarken, katılımcıların yüzde 47’si evden sonra en fazla aidiyet duygusunu iş yerinde yaşadığını aktarıyor. Bu tablo, çalışanların bir yandan iş ortamından uzaklaştığını hissederken diğer yandan orada anlamlı bağlar kurma arzusunu sürdürdüğünü gösteriyor.
Genç kuşaklar söz konusu kopukluğu daha yoğun hissediyor. Z kuşağının yüzde 92’si ve Y kuşağının yüzde 87’si iş yerinde soyutlanma yaşadığını ifade ediyor. Özellikle uzaktan ve hibrit çalışanlarda gerçek zamanlı etkileşimin azalması dikkat çekiyor. Tamamen uzaktan çalışanların yüzde 63’ü haftada en az bir günü hiçbir yüz yüze ya da çevrim içi konuşma yapmadan geçiriyor.
Araştırma, aidiyet hissini zayıflatan temel unsurlar arasında başarının görünmemesi ve karar süreçlerine dahil edilmemeyi öne çıkarıyor. Katılımcıların yüzde 58’i kişisel yönlerini iş yerinde paylaşırken rahat hissetmediğini belirtiyor. Psikolojik güvenlik ihtiyacı bu noktada kritik bir rol üstleniyor. Aidiyet duygusunu en fazla güçlendiren faktörler arasında psikolojik olarak güvende hissetme, meslektaşlarla güvene dayalı ilişkiler kurma ve hata yapma konusunda açıklık yer alıyor.
Teknoloji ve yapay zeka araçları ise karmaşık bir rol üstleniyor. Katılımcıların yüzde 32’si söz konusu araçların aidiyet hissini güçlendirdiğini söylerken, yüzde 26’sı yalnız hissettiğinde bir yapay zeka uygulamasına yöneldiğini ifade ediyor. Buna karşın çalışanların yaklaşık yarısı farklı kuşaklardan meslektaşlarla birlikte çalışmanın aidiyet duygusunu artırdığını aktarıyor.
EY Türkiye Danışmanlık Hizmetleri Bölüm Başkanı Gökhan Gümüşlü, araştırmanın işverenler açısından önemli bir yön gösterdiğini belirterek, kapsayıcı kültürlerin çalışan bağlılığı ve uzun vadeli aidiyet için kritik hale geldiğini vurguluyor. Gümüşlü’ye göre fikirlerin açıkça paylaşılabildiği, endişelerin rahatça dile getirilebildiği ortamlar kurumların sürdürülebilir başarısını doğrudan etkiliyor.
Finans ve teknoloji sektörleri yüksek hız, yoğun rekabet ve sürekli dönüşüm baskısı altında ilerliyor. Bu ortamda yalnızlık ve soyutlanma hissi yalnızca bireysel bir ruh hali olarak okunmuyor, aynı zamanda organizasyonel verimliliği etkileyen yapısal bir risk olarak öne çıkıyor. Dijitalleşme arttıkça insan temasının niteliği daha da kritik hale geliyor. Kurumların yalnızca dijital araçlara yatırım yapması yeterli görünmüyor; güven, görünürlük ve katılımı sistematik biçimde besleyen yönetim modelleri fark yaratan temel unsurlar arasında yer alıyor.
