Finastra Yapay Zekâ Başkanı Adam Lieberman, finansal hizmetlerde yapay zekâ kullanımının verimlilik ve otomasyon sağlaması kadar doğru planlama ve net hedefler gerektirdiğini vurguladı. The Fintech Magazine’e konuşan Lieberman, projelerin yatırım getirisini artırması için kurumların önceden başarı kriterlerini tanımlaması gerektiğini belirtti.
Lieberman, olgun bir yapay zekâ yol haritasının ancak stratejik hedeflerle uyumlu metrikler ve KPI’lar üzerine kurulabileceğini söyledi. Özellikle geleneksel altyapılara sahip bankalarda, teknolojik ve kültürel sınırlamaları hesaba katmadan yapay zekâ projelerine başlanmasının sonuç getirmeyeceğini ifade etti.
Finastra yöneticisi, yapay zekâ olgunluğunun çalışanların bu teknolojiyi günlük iş süreçlerinde ne kadar etkin kullandıklarıyla da ölçülebileceğini ekledi. Eğitim programları, yeni yeteneklerin kazanılması ve departmanlara özgü çerçevelerle çalışanların becerilerinin geliştirilmesi, bu olgunluğun temel taşlarını oluşturuyor. Ayrıca, kurum içindeki “AI evangelist” çalışanların bilgi paylaşımı yaparak kültürel dönüşümü hızlandırabileceğine işaret etti.
Geleceğe dair öngörülerinde Lieberman, tam otonom agentic yapay zekâ sistemlerinin finansal hizmetlerde kaçınılmaz olarak yerini alacağını söyledi. Bu sistemlerin müşteri desteğinden ticaret finansmanına, ödemelerden kredi süreçlerine kadar pek çok alanda dönüşüm sağlayacağını, bankaların bu yapıları kendi hizmetlerine entegre etme yollarını bugünden düşünmesi gerektiğini ifade etti.
Lieberman’ın değerlendirmeleri, finansal kurumların yapay zekâya yaklaşımında kritik bir kırılma anına işaret ediyor. Kısa vadede yapay zekâ, çalışan verimliliğini artıran ve operasyonel süreçleri hızlandıran bir araç olarak öne çıkıyor. Orta vadede ise farklı departmanlarda kişiselleştirilmiş kullanım modelleri, finans kurumlarının olgunluk seviyesini belirleyecek. Uzun vadede agentic yapılar, ödemeler ve perakende finans alanında yeni iş modellerini mümkün kılacak. Bu tablo, yapay zekâ yatırımlarının artık sadece teknoloji projesi değil, stratejik bir yol haritası çerçevesinde yönetilmesi gerektiğini ortaya koyuyor.
